Humans of SNV: Irma en Jörn

Humans of SNV – Als ik de tuin opkom zijn Irma en Jörn drie verkleumde bijen aan het redden, ze liggen onder een glas met een klompje honing op de kachel en zijn net aan het bij-komen. ‘Net als iedere boom, is iedere bij er een.’ Sinds een paar jaar hebben ze een bijenkast, waar inmiddels twee volkeren zijn uitgezwermd en één wild volk, van de zomer, spontaan de lege bijenvilla weer is ingevlogen. Een deel van de honing gebruiken ze zelf en de rest is voor de bijen.

Irma en Jörn, oorspronkelijk uit Duitsland, zijn beide architect. Irma heeft zich een paar jaar geleden omgeschoold tot landschapsarchitect nadat ze in de crisis haar werk verloor. De tuin heeft een belangrijke rol gespeeld in deze keuze. ‘Ken je het verhaal van de tijger en de beer, van Janosz, op zoek naar Panama?’ vraagt Jörn. ‘Die blijven maar reizen en reizen op zoek naar een mooie plek. Op gegeven moment komen ze ergens, waar het zo verschrikkelijk mooi is, dat ze denken dit moet wel Panama zijn. Tot ze doorkrijgen dat ze weer thuis zijn.’ Zo reisden Irma en Jörn ooit stad en land af, op zoek naar een vakantiehuisje, tot ze van een Duitse collega hoorden over SNV. Veel dichterbij en goedkoper dan gedacht, lag hun eigen paradijs om de hoek.

Als de tuin verdwijnt wil Irma alles meenemen, met iedereen erbij. In feite zouden ze hun woonhuis eerder kunnen opgeven dan de tuin. ‘Die tuinen hebben een verleden, met een karakter, dat kun je niet zo snel weer terugvinden. Het is een eigen identiteit. Heel veel van die tuinen hier op het complex hebben dat, je leest het echt af, dat het hier al zolang bestaat.’

Op bezoek: SP, Emin Basoglu en Ramona Cairo

“Tuinders worden in de steek gelaten. Net als met andere plannen in de stad, werden zij niet op tijd geïnformeerd en niet adequaat betrokken bij de besluitvorming. Dit moet echt anders! Behoud deze mooie, unieke volkstuintjes.”

Geplaatst op Categorieën Nieuws

De gebroeders Groen op bezoek bij SNV


Twee broers, een tweeling, beiden bioloog, Kevin en Marvin Groen (what’s in a name!) wonen vlakbij ons tuincomplex en hebben samen een moestuin aan de Gordelweg. Zo langzamerhand worden het bekende Rotterdammers, want ze maken hele leuke, interessante televisieprogramma’s (Kijk op hun website www.gebroedersgroen.com). We hebben hen uitgenodigd en op zondag 17 januari wandelden Sigrun, Sigrun’s dochters, Leo en Lou met hen over het complex. Ze waren stomverbaasd over de biodiversiteit die ze aantroffen. Veel tips hadden ze voor ons, maar hun slotwoord was: “Mooier en beter voor de natuur, de mens en de stad dan hier kan het niet worden.”



Geplaatst op Categorieën Nieuws

Peter Blanker: ‘Tuinieren’ een geschenk aan SNV

Zijn ouders hebben jarenlang een volkstuin op SNV gehad en zich enorm voor de vereniging ingezet. Dichter-zanger Peter Blanker heeft hele mooie gedichten geschreven en een van zijn gedichten ging over zijn vader en daardoor ook een beetje over SNV. Het gedicht ‘Tuinieren’ heeft Peter Blanker aan de vereniging geschonken in de hoop dat het een plekje krijgt in onze historie.

Tuinieren   
Toen mijn vader 
– verraden door sociaal-democraten
die zich ‘socialisten’ noemden, 
verraden door de potentaten  
die zich ‘communisten’ noemden -, 
zich tenslotte tot tuinieren had bekeerd, 
vond hij – voorbij de Aelbrechtskade – 
met hamer, sikkel, hark en spade 
toch nog de zin waar het hem om ging:         
‘Streven naar Verbetering’ 
een volkstuin vereniging.

Peter Blanker (11 juni 1939) is een Rotterdamse dichter-zanger. We kennen hem natuurlijk allemaal door zijn hit “’t Is moeilijk bescheiden te blijven” maar ook door zijn andere werk.
Ben je benieuwd naar wat Peter Blanker zoal doet, kijk dan eens op zijn website: www.peterblanker.nl

Op bezoek: Jaap Rozema van de Partij voor de Dieren

Vandaag bezocht Jaap Rozema van de Partij voor de Dieren Rotterdam ons complex. Eerder gingen raadsleden van PvdA, PVV en wijkraad Blijdorp hem al voor. Voorzitter Rob van Dijk leidde hem rond. Zijn antwoord op de vraag of de volkstuinen van Streven naar Verbetering wijken voor kunstgras en parkeerplaatsen: “Dacht het niet! Oase van groen voor tuinders, vogels en vleermuizen. 🌱🌿🍃”. Daar staan wij natuurlijk helemaal achter!

Geplaatst op Categorieën Nieuws

Humans of SNV: Irina, Vlad en Sonia

‘SNV vormt de longen van West, die kun je niet wegnemen, zonder kan je niet leven.’

De Roemeense Vlad en Russische Irina kwamen ooit naar Nederland voor studie en wonen sinds een paar maanden in het Nieuwe Westen, waar dochter Sophie werdgeboren. Beide zijn grafisch ontwerper, Vlad heeft zijn eigen studio en Irina geeft les aan de Willem de Kooning Academie en het Piet Zwart Instituut.
 
Ze vinden het heerlijk in het Nieuwe Westen, waar ze een totaal andere kijk hebben gekregen op de Nederlandse samenleving. Er is meer diversiteit dan in hun vorige woonplaats Breda en mensen groeten elkaar op straat. Kennissen gaven hen ooit de raad om vooral niet in Rotterdam te gaan wonen. De gevaarlijke arbeidersstad waar geschoten wordt. Dat bleek mee te vallen. Ze houden van de dynamiek van Rotterdam: “Het leven hier is realistisch, je ziet ook armoede op straat, dat bestaat en moet je niet vergeten.”
  
In hun geboortelanden is veel natuur, daar groei je mee op. Irina: “Als je in Moskou woont, heb je een datsja (huisje op platteland) of je kent iemand die dat heeft. Hier in de betonnen stad is veel gras, maar dat is geen natuur. Dat stimuleert geen biodiversiteit; er is geen andere geur, kleur, luchtvochtigheid. Toen we bij vrienden kwamen op SNV dachten we: wat een paradijs! Onze vrienden gaven me tijdens mijn burn-out een sleutel van hun tuin, waar ik dagenlang aan het tuinieren was. Zodra we op SNV waren, planten zagen groeien en de grond voelden, werden we weer mens. In 2017 konden wij ook een paradijsje op SNV kopen en hebben we een woonhuis gezocht dat dichtbij de tuin ligt.”  

Vrienden met kinderen en collega’s komen er op bezoek en Irina geeft er tutorials voor haar studenten. “Al deze kennis die je opdoet. Niet alleen denken, het is ook voelen met je lichaam, er zijn, absorberen, wachten, waarnemen. Als SNV verdwijnt, zou dat ook een verlies voor de stad zijn. Het zijn de longen, zonder kun je niet leven. Alles is van beton, alleen parken zijn van gras, maar dat is geen natuur. Ik weiger te geloven dat de gemeente de waarde hiervan niet begrijpt.” 

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: Musa Gökmen


‘We hebben op SNV geleerd durf te hebben, gewoon doen!’

Musa woont samen met zijn vrouw en drie zonen in Rotterdam Noord. Toen hij bij kennissen op bezoek kwam op SNV, was zijn vrouw verkocht en wilde ze direct een tuin. Musa nam het niet zo serieus, hij had geen tijd en wilde helemaal geen tuin. ‘Ga maar zelf zoeken’, zei hij tegen zijn vrouw Kevser, die zich direct inschreef en ging rondkijken. Niet veel later zette Kevser een handtekening onder een contract en zo kregen zij een stuk gras in hun bezit. Musa moet er nog om lachen: ‘Ik wilde helemaal geen huis bouwen, ik had geen idee hoe dat moest!’
 
Zonder enige kennis begon hij en al doende leerde hij. Trots vertelt Musa dat hij vrijwel alles zelf deed: isoleren, dubbele ramen plaatsen, terras aanleggen. Dat heeft hij geleerd op de tuin: durf hebben. Het gezin woont in een klein bovenhuis waar het in de zomer ontzettend warm is. Op SNV is ruimte, je kunt er heerlijk slapen en studeren, Musa heeft een bijenkast en ze kweken groenten. In de zomer komt hij na zijn werk bijna iedere dag op de tuin. Grasmaaien, met de buren praten, mensen helpen, nieuwe kennissen opdoen; het sociale leven is belangrijk voor hem. Vrienden en familie komen graag langs, het is er als een klein dorp. Zo vierden ze er met 50 gasten Ramadan op de tuin, waarbij de tuin was rijkelijk was versierd met lampjes en kaarsjes.  

Toen ze het sloop nieuws van de tuin kregen, hebben ze van verdriet nachten niet geslapen. “Dit groene plekje moet blijven, het is belangrijk voor Rotterdam. De tuin is al zo oud, die grote oude bomen kun je niet zomaar wegzagen.” Het wordt stil. Hij veert op: “Als we mogen blijven, moeten we feest vieren! Met elkaar.”

Foto: © Mark Engelen