De Havenloods: Petitie tegen de sloop van volkstuinen in Delfshaven

Rotterdam – Tuinders van volkstuinvereniging Streven naar Verbetering (SNV) zijn geschokt door plannen van het gemeentebestuur om een groot deel van het complex in Delfshaven te slopen. Een derde van het tuinenterrein zou moeten worden opgeofferd om plaats te maken voor een kunstgras voetbalveld. Er is een petitie gestart om sloop te voorkomen.

Op 1 december 2020 besloot het college van B&W dat de volkstuin een van de twee mogelijke locaties is voor een tweede voetbalveld van voetbalvereniging Steeds Hooger, inclusief parkeerplaats, kantine en kleedruimte. Hiervoor moeten 90 tuinen verdwijnen. Een derde van het SNV-terrein zou moeten worden opgeofferd om plaats te maken voor een kunstgras voetbalveld, ter uitbreiding van voetbalvereniging Steeds Hooger. En dat terwijl de volkstuinvereniging in trek is. Volgens SNV zijn er op dit moment 243 gezinnen lid en is er een wachtlijst van ruim 150 gezinnen.  Lees meer hier.

Geplaatst op Categorieën Nieuws

Vers Beton: Opinie

De Rotterdamse bouwwoede neemt steeds onmenselijkere vormen aan:

De vakantiehuisjes op Hoek van Holland worden verkocht, een groot aantal volkstuintjes bij Blijdorp wordt opgedoekt, op de Kruiskade moet een toren van tweehonderd meter hoog verrijzen. Volgens Raymond Landegent geven de projecten die de afgelopen tijd worden aangekondigd door de gemeente blijk van ouderwets en meedogenloos bouwen. Lees meer hier.

Geplaatst op Categorieën Nieuws

Petitie: Stop sloop volkstuinvereniging Streven naar Verbetering!

Tuinders van volkstuinvereniging SNV zijn geschokt door plannen van het gemeentebestuur om een groot deel van het complex te slopen. Een derde van het tuinenterrein zou moeten worden opgeofferd om plaats te maken voor een kunstgras voetbalveld. Wilt u dat deze unieke groene plek in Rotterdam Blijdorp blijft bestaan? Help ons dan!
Lees ons persbericht & Teken de petitie.

Als dit zou gebeuren zouden wij en de ransuilen op VTV Streven naar Verbetering de bomen ontzettend missen.



Geplaatst op Categorieën Nieuws

Humans of SNV: Jaap

“De tuin is voor Filip de enige plek waar hij zelfstandig naar buiten kan. Thuis kan dat nooit, daar is hij altijd binnen. Hier kan hij zichzelf zijn.”

Jaap woont met zijn vrouw Ankica en zoon Filip (12 jaar) in het Nieuwe Westen, vlakbij het Mathenesserplein. Na de geboorte van Filip adviseerde een vriend hen eens op SNV te komen kijken, een perfecte plek voor Filip. Ze gingen langs en ter plekke besloten ze een eigen tuin met huisje te zoeken. De tuin die zij wisten te bemachtigen op SNV speelt drie seizoenen per jaar een grote rol in hun dagelijks leven. In de winter is die rol wat beperkter, hoewel ze ook in de winter geregeld op de tuin eten. In het voorjaar en de zomer leven ze praktisch een half jaar in de tuin. Alleen bij extreem slecht weer gaan ze naar huis. “Het is fantastisch, op nog geen 10 minuten van je huis kom je door het hek en je komt in een compleet andere wereld; alles valt van je af. En de tuin is voor Filip de enige plek waar hij zelfstandig naar buiten kan. Thuis kan hij nooit zonder begeleiding naar buiten, nooit, nooit, nooit! Hij is altijd binnen. Hier op het complex kent iedereen hem, hij kan zijn eigen gang gaan en zichzelf zijn. Dat is alles waard. Hij praat met iedereen en leert veel door het contact met andere mensen. En voor ons is dat ook een paradijs. Filip zelf zegt er niet zo veel over, maar hij heeft het wel door, hij is zich bewust van het feit dat de tuin misschien verdwijnt en dan zegt hij: we moeten de tuin houden. Filip is altijd blij en gelukkig, hij zit nergens mee”.

De contacten met de buren op het tuincomplex zijn zeer belangrijk, grappig genoeg meer nog dan met de buren in hun woonwijk. “Als je hier je  tuin uitloopt, kom je iemand tegen, je zegt gedag en soms drink je  samen even een kopje thee. Dat gaat hier zoveel gemakkelijker dan op de plek waar we wonen, ook al zijn dat doodgoede mensen.” Al hebben meerdere mensen uit hun woonwijk een tuin bij SNV, dus zien ze elkaar in de wijk en op de tuin, een soort dubbele sociale inbedding.  Dat maakt het contact veel intensiever, je deelt lief en leed. Als de tuin opgeheven wordt, is dat dan ook dramatisch voor Jaap, Ankica en bovenal Filip. Ze wonen in een dubbel bovenhuis zonder buiten. Ze zijn het tuinleven op deze manier na al die jaren zo gewend geraakt, dat ze niet zouden weten hoe het anders moet. “De tuin is een noodzaak geworden voor Filip.” 

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: Sarah

“Ik moet er niet aan denken dat de tuin verdwijnt, dan gaan we de stad uit. Een tuin bij een andere vereniging nemen heeft geen zin, dan worden we daar weer bedreigd.”

Sarah is 27 en woont samen met Milan en zoontje Micha van 1,5 jaar 3-hoog op een 2-kamer appartement, dat Sarah ook wel het ieniemienie poppenhuis noemt. Ze is dan ook het hele jaar door in de tuin te vinden. Naast de zorg voor zoontje Micha, volgt ze in Antwerpen een opleiding tot herborist. Dat houdt in dat ze producten uit haar tuin gebruikt om onder meer natuurlijke cosmetica te maken. Zo maakt ze van calendula bloemen zalf en oliën. De tuin is dan ook essentieel voor haar opleiding en haar producten.

Het tuinleven speelt een grote rol in haar familieleven. Haar zus en broer hebben ook een volkstuin bij SNV en de rest van de familie komt dan ook veel op bezoek. Toen ze de tuin 5 jaar geleden kocht, was ze niet echt met plantjes bezig. Het was vooral genieten en barbecueën. Ruim twee jaar geleden kwam vriend Milan erbij. Toen ze een burn-out kreeg, verbleef ze vaak in de tuin en ontdekte ze dat de rust en het werken in de tuin, zonder druk van de buitenwereld, helend werkten. Ieder klein project, soms zo simpel als het uitgraven van een plant, gaf voldoening en dat voelde beter dan depressief wegzakken thuis. Op dat moment besloot ze zich meer te gaan verdiepen in de tuin, zo maakte ze voedselbosjes en probeert ze haar leefomgeving in te richten volgens de Permacultuur, wat ecologisch duurzaam is.

Vooral toen Corona toesloeg en alle sociale contacten wegvielen, werd de tuin nog belangrijker. Naast het vinden van rust middenin de natuur, kan haar zoontje ook vrij spelen zonder gevaren van verkeer en heeft ze veel contact met andere jonge gezinnen. Daarnaast vindt ze SNV ook bijzonder door de grote diversiteit; verschillende soorten tuinen (van tuinkaboutertuinen tot natuurlijke tuinen), verschillende culturele achtergronden, jong en oud die goed samenleven en ook de hoge bomen die op het complex staan, maken SNV anders dan volkstuincomplexen die vaak kaal, laag en nieuw zijn.

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: Sigrun

It takes a village to raise a child. En dat groene dorp vind je op SNV.” 

“Zonder mijn volkstuin, zou ik niet in de stad kunnen leven”. Dat klinkt gek, maar als je Sigrun wat beter leert kennen, snap je waarom het buitenleven zo belangrijk voor haar is. Sigrun woont samen met haar 3 kinderen en hun vader in het Nieuwe Westen. Ze groeide op in Oost-Duitsland in een vrijstaand huis met een tuin van 2000m2, met ouders die beide tuinder waren. Als kind hielp ze haar ouders vaak met het verbouwen van allerlei groenten die toentertijd niet in de supermarkt te verkrijgen waren. Groene vingers heeft ze nog altijd; Sigrun werkt al jaren als landschapsarchitect en ontwerpt speelnatuurgebieden. In 2000, toen ze werkte voor de Speeldernis, kreeg ze een tuin op SNV. “Toen ik naar Rotterdam kwam heb ik 1,5 jaar geen tuin gehad, dat was verschrikkelijk. Ik zit niet graag in een park, ik wil wat doen in het groen. Tuinonderhoud is voor mij geen last, maar een eerste behoefte. Het is voor mij belangrijk om bezig te zijn met bodem, planten, water en beesten”.

Haar kinderen zijn grootgebracht op de tuin. “Ken je de uitspraak: it takes a village to raise a child?” vraagt ze. “Dat is iets wat in een stad moeilijk kan, vooral door het gebrek aan sociale- en verkeersveiligheid.” Op SNV kan dat wel, kinderen kunnen zelfstandig lopend of fietsend het terrein over. Ze zijn hier niet voortdurend onder het oog van hun ouders, maar groeien op tussen verschillende culturen en leeftijden. Sigrun is mede-initiatiefnemer van het kleine speeltuintje op SNV, waar kinderen hutten kunnen bouwen, elkaar kunnen ontmoeten in de wilgentunnel en heksensoep kunnen maken van de verschillende planten. 

De liefde voor natuur is nu ook op de derde generatie overgebracht. Al haar kinderen komen graag op de tuin, en een van haar dochters heeft zelfs een eigen tuin op SNV, naast die van Sigrun. Vrienden maken dankbaar gebruik van de tuin en passen geregeld op. Niet alleen mensen genieten ervan. Zo’n 1,5 jaar geleden spotte Sigrun een wasbeer op haar erf, die ontsnapt was uit Diergaarde Blijdorp en onlangs stond ze oog in oog met een grote uil. Waar kom je dat nou nog tegen in de stad? 

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: Nejet & Taoufiq

“De kinderen en wij kunnen niet meer zonder een tuin.”

Nejet en Taoufiq wonen in een appartement bij Coolhaven, samen met hun 3 kinderen: Safae, Dalil en Naoufel.  Ze probeerden vaak met hen naar buiten te gaan, maar telkens iets verzinnen werd steeds lastiger en het verlangen naar een tuin steeds groter. Toen een klasgenootje een verjaardagsfeest op SNV hield, waren ze totaal verbaasd. Ze waren eerder naar volkstuinverenigingen wezen kijken, maar hadden soms het idee dat ze er niet hoorden. Bij SNV voelden ze zich, mede door de diversiteit aan tuinders, direct welkom. In mei konden ze een tuin kopen en de tuin werd gelijk een verlengstuk van hun woonsituatie. De kinderen hebben er alle ruimte en vrijheid. De tuin zit op de route van huis naar school en op woensdagmiddag gaan ze vaak van school door naar de tuin. Ieder weekend zijn ze er; gras maaien, onkruid wieden en vuurtje stoken. “Het is steeds een beetje vakantie. Hier kunnen we alles loslaten en onze hoofden even uitzetten.”

Het gezin is ook bewuster van energie. Thuis branden lichten vaak onnodig, maar hier roepen ze tegen elkaar dat de accu van het zonnepaneel dan zo leeg is. Zo ook met de gasfles, ze zijn zich meer bewust van primaire zaken. Ze hebben ook al geslapen in het tuinhuis en in de ochtend speelden de kinderen direct buiten: kleren en laarzen aan en gaan. De kinderen hebben veel energie, maar toen ze voor het eerst een mooi rupsje zagen, zaten ze ademloos te kijken. Dat aardbeien niet in de supermarkt groeien, maar samen met de komkommers en wortels in de tuin staan, is goed om te zien. Het besef van natuur is van grote waarde voor de ontwikkeling van kinderen.

Het echtpaar was dan ook totaal van slag toen het bericht kwam over het eventueel verdwijnen van een deel van SNV. Taoufiq: “Het enige wat ik nog kon denken was: nu moeten we verhuizen. Hoewel we heerlijk wonen, kunnen wij, maar zeker ook de kinderen, niet meer zonder een tuin. Nergens in Rotterdam vinden we een betaalbaar huis met zoveel buitenruimte en woongenot als de combinatie van het appartement met de tuin”. Taoufiq is een echte Rotterdammer en opgegroeid in deze wijk; hij zou niet weten waar hij naartoe moet.

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: Mevlüt

“Ons appartement heeft een klein balkonnetje aan een drukke weg, hier kan ik in de vroege ochtend middenin de stad luisteren naar het gezang van de vele vogels.”

Zestien jaar oud was hij, toen Mevlüt in 1973 vanuit Turkije naar Nederland kwam. Vanaf zijn eerste dag hier heeft hij gewerkt. Hij is inmiddels 60 jaar oud en getrouwd met Suna. Ze hebben een zoon en zijn vooral ook trots op hun kleindochter Milasu. Mevlüt en Suna wonen in Rotterdam West op een flat met een balkonnetje.

Tien jaar geleden heeft Mevlüt zich ingeschreven voor een tuin. Toen alles steeds duurder werd, wilde hij graag eigen groente verbouwen. Bovendien maakt een tuin het mogelijk om gezonder te gaan leven. Iedere week kwam hij vragen of er al iets vrij was gekomen en na 4 weken was daar opeens deze tuin. Om meer zon in de tuin te krijgen, zijn er zeker 10 bomen gekapt, waarvoor kleine fruitbomen in de plaats gekomen. Zo heeft hij een vijgen-, peren-, appel-, walnoot- en kersenboom, maar ook teelt hij bessen en aardbeien. En veel verschillende groenten. In de loop der jaren heeft hij meer dan 50 verschillende soorten groenten en fruit verbouwd. Dit jaar heeft Mevlüt ook een kiwiboom gekocht. Zijn buurman Kees geeft adviezen hoe de fruitbomen het beste gesnoeid kunnen worden. 

Hun zoon en zijn gezin komen ’s zomers eens in de week eten op de tuin en ook Mevlüts zus en haar man schuiven geregeld aan. Ze eten dan voornamelijk groenten uit eigen tuin. Drie keer per jaar komt de hele familie, met wel 50 mensen, op bezoek op de tuin voor een feestelijk samenzijn.

In de zomer slapen Mevlüt en zijn vrouw regelmatig op de tuin. Wakker worden door vogelgeluiden vindt hij prachtig, hij staat dan ook vaak ‘s ochtends om 6 uur op om naar die vogels te luisteren. Door zijn slechte longen, hij heeft COPD, kan hij niet langer dan 5 tot 10 minuten werken in de tuin, dan moet er even rust genomen worden voordat hij weer verder gaat. Wel hoopt hij wat op te knappen, want het werken in de tuin hoopt hij nog lang te kunnen doen.

Mevlüt is iemand die makkelijk en graag contact maakt, iedereen op SNV kent hem. De Nederlandse taal is soms wat lastig, maar dat verhindert hem niet om met iedereen een praatje te maken. Dat gaat als vanzelf op de tuin.

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV: John

“Het zou verschrikkelijk zijn als de tuin verdwijnt. Ik heb hier echt mijn doel gevonden. Ik ben op leeftijd, dan moet ik helemaal opnieuw beginnen”

John is 62 en woont samen met honden Boris, Tekkel en kat Klungel. In 2016 hielp hij het huisje van een vriendin opknappen en was daarom vaak te vinden op SNV.  Hij werd nieuwsgierig naar het grote lege gebouw tegenover de bestuurskamer, dat het clubhuis bleek te zijn dat al jaren geleden was gesloten. John, die altijd al droomde van een eigen zaak, kocht een huisje voor zichzelf op de tuin en kreeg al snel de sleutel om het clubhuis weer te openen. Met twee andere tuinders werd alles opgeruimd, het stof van de bar afgeblazen en in 2017 opende de kantine haar deuren. 

Inmiddels is het een plek waar zowel tuinders als mensen van daarbuiten samenkomen. In zijn zwarte koksbuis serveert John er een frietje, een zelf gedraaide bal uit jus, een drankje of een ijsje. “Ik ben altijd al sociaal geweest, en houd ervan om mensen te helpen en te verzorgen. Ik werk zo’n 20 uur per week als vrijwilliger voor het clubhuis. Dat doe ik nu al bijna 4 jaar met hart en ziel”, zegt John. Het is een soort vrijplaats, waar van alles kan en wordt georganiseerd voor jong en oud. Van spinnen op een spinnenwiel en bierbrouwen, tot een kinderbingo, buitenbioscoop en een viswedstrijd. Het clubhuis heeft een belangrijke sociale functie op de tuin. Hier ontmoet men elkaar, worden verjaardagen gevierd en spullen achtergelaten voor een ander in de weggeefhoek. Op zaterdagochtend tijdens het algemeen werk wordt er samen een bakkie gedronken. Het clubhuis is het buurthuis van het dorp SNV. 

“Het zou verschrikkelijk zijn als de tuin verdwijnt. Ik heb hier echt mijn ding gevonden. Het zou een mega impact hebben op mijn leven. Ik ben op leeftijd, dan moet ik helemaal opnieuw beginnen” zegt John. Toch ziet hij de toekomst positief tegemoet. Steeds meer mensen weten het clubhuis te vinden, ook van buitenaf. Daarom gaat het in de nabije toekomst ook op zondagen open. John: “Ik sta open voor alle nieuwe ideeën. Als er iemand op woensdag een kinderfeestje, een cursus of iets anders wil geven, zal ik er zijn”. 

Foto: © Mark Engelen

Humans of SNV

Als tuinders van de 243 tuintjes van Volkstuinvereniging ‘Streven naar Verbetering’ (SNV) genieten wij met volle teugen van de oase van rust en natuur op de rand van Rotterdam West. Maar nu de gemeente op zoek is naar mogelijkheden tot uitbreiding van de naburige stadscamping, scouting, manege en voetbalvereniging, dreigt een derde van onze volkstuintjes plaats te moeten maken voor een kunstgras voetbalveld. 

De gebruikers van onze volkstuinvereniging komen vooral uit de wijken Delfshaven, Middelland en het Nieuwe Westen, waar weinig groen is. “Naast de grote variëteit aan flora en fauna, zijn we ook enorm trots op de culturele diversiteit en sociale cohesie binnen onze vereniging. We hebben zeventien nationaliteiten rondlopen, zeventien Rotterdamse culturen noem ik het maar. Iedereen is welkom op SNV”, aldus voorzitter Rob van Dijk. 

Maar wie zijn die tuinders die schuil gaan achter dat aantal van 243 tuintjes? En hoe zien en gebruiken buurtbewoners het complex? De komende weken volgt hier een serie portretten van de gebruikers van SNV. Tweemaal weeks een nieuw post om de mensen achter SNV te leren kennen.

Geplaatst op Categorieën Nieuws