Auteur: Renée Turner

‘SNV vormt de longen van West, die kun je niet wegnemen, zonder kan je niet leven.’

De Roemeense Vlad en Russische Irina kwamen ooit naar Nederland voor studie en wonen sinds een paar maanden in het Nieuwe Westen, waar dochter Sophie werdgeboren. Beide zijn grafisch ontwerper, Vlad heeft zijn eigen studio en Irina geeft les aan de Willem de Kooning Academie en het Piet Zwart Instituut.
 
Ze vinden het heerlijk in het Nieuwe Westen, waar ze een totaal andere kijk hebben gekregen op de Nederlandse samenleving. Er is meer diversiteit dan in hun vorige woonplaats Breda en mensen groeten elkaar op straat. Kennissen gaven hen ooit de raad om vooral niet in Rotterdam te gaan wonen. De gevaarlijke arbeidersstad waar geschoten wordt. Dat bleek mee te vallen. Ze houden van de dynamiek van Rotterdam: “Het leven hier is realistisch, je ziet ook armoede op straat, dat bestaat en moet je niet vergeten.”
  
In hun geboortelanden is veel natuur, daar groei je mee op. Irina: “Als je in Moskou woont, heb je een datsja (huisje op platteland) of je kent iemand die dat heeft. Hier in de betonnen stad is veel gras, maar dat is geen natuur. Dat stimuleert geen biodiversiteit; er is geen andere geur, kleur, luchtvochtigheid. Toen we bij vrienden kwamen op SNV dachten we: wat een paradijs! Onze vrienden gaven me tijdens mijn burn-out een sleutel van hun tuin, waar ik dagenlang aan het tuinieren was. Zodra we op SNV waren, planten zagen groeien en de grond voelden, werden we weer mens. In 2017 konden wij ook een paradijsje op SNV kopen en hebben we een woonhuis gezocht dat dichtbij de tuin ligt.”  

Vrienden met kinderen en collega’s komen er op bezoek en Irina geeft er tutorials voor haar studenten. “Al deze kennis die je opdoet. Niet alleen denken, het is ook voelen met je lichaam, er zijn, absorberen, wachten, waarnemen. Als SNV verdwijnt, zou dat ook een verlies voor de stad zijn. Het zijn de longen, zonder kun je niet leven. Alles is van beton, alleen parken zijn van gras, maar dat is geen natuur. Ik weiger te geloven dat de gemeente de waarde hiervan niet begrijpt.” 

Foto: © Mark Engelen

‘We hebben op SNV geleerd durf te hebben, gewoon doen!’

Musa woont samen met zijn vrouw en drie zonen in Rotterdam Noord. Toen hij bij kennissen op bezoek kwam op SNV, was zijn vrouw verkocht en wilde ze direct een tuin. Musa nam het niet zo serieus, hij had geen tijd en wilde helemaal geen tuin. ‘Ga maar zelf zoeken’, zei hij tegen zijn vrouw Kevser, die zich direct inschreef en ging rondkijken. Niet veel later zette Kevser een handtekening onder een contract en zo kregen zij een stuk gras in hun bezit. Musa moet er nog om lachen: ‘Ik wilde helemaal geen huis bouwen, ik had geen idee hoe dat moest!’
 
Zonder enige kennis begon hij en al doende leerde hij. Trots vertelt Musa dat hij vrijwel alles zelf deed: isoleren, dubbele ramen plaatsen, terras aanleggen. Dat heeft hij geleerd op de tuin: durf hebben. Het gezin woont in een klein bovenhuis waar het in de zomer ontzettend warm is. Op SNV is ruimte, je kunt er heerlijk slapen en studeren, Musa heeft een bijenkast en ze kweken groenten. In de zomer komt hij na zijn werk bijna iedere dag op de tuin. Grasmaaien, met de buren praten, mensen helpen, nieuwe kennissen opdoen; het sociale leven is belangrijk voor hem. Vrienden en familie komen graag langs, het is er als een klein dorp. Zo vierden ze er met 50 gasten Ramadan op de tuin, waarbij de tuin was rijkelijk was versierd met lampjes en kaarsjes.  

Toen ze het sloop nieuws van de tuin kregen, hebben ze van verdriet nachten niet geslapen. “Dit groene plekje moet blijven, het is belangrijk voor Rotterdam. De tuin is al zo oud, die grote oude bomen kun je niet zomaar wegzagen.” Het wordt stil. Hij veert op: “Als we mogen blijven, moeten we feest vieren! Met elkaar.”

Foto: © Mark Engelen