Auteur: Renée Turner

Alma en Henk zijn bevriend met SNV-tuinders Eefje en Lou. Ze wonen in Barendrecht en hebben zelf ook een mooie tuin. “Als je niet zou weten hoe oud het complex is, zou je dat kunnen zien aan al die prachtige, oude bomen”, zegt Alma.

Alma vindt dat families, die op een bovenhuis zonder buitenruimte wonen, dit echt nodig  hebben. “Hoe bedenk je het dit weg te doen!” Ze vindt dat kinderen tuinen als deze ook nodig hebben om ze te laten zien waar het eten vandaan komt, om te weten dat tomaten aan een struik groeien, kersen aan een boom  en dat bieten en aardappels onder de grond groeien. Vroeger hadden Alma en Henk, net zoals veel kinderen een schooltuintje. Je mocht dan je naam in sterrenkers zaaien en dan was het heel spannend of dat ook inderdaad lukte en je je naam kon lezen.

Alma denkt dat we als SNV meer moeten doen dan het complex openstellen; ze denkt aan programma’s aanbieden aan volwassenen en jeugd. “Je kan jongeren, kinderen hierheen halen en uitleggen hoe alles groeit en ze laten meewerken in de tuin. In het clubhuis kan je heel wat kinderen kwijt, dus je zou samen met scholen plannen kunnen maken. Misschien zijn er tuinders die een educatief programma kunnen opstellen en uitvoeren.”

Henk zegt tenslotte: “De gemeente moet dit complex als voorbeeld zien om aan te tonen hoe je kan vergroenen.”

Nu te zien!

Via haar bovenburen kwam ze op SNV. Adrianne en haar man Will ontdekten een wereld die ze in Australië, het land waar ze beiden opgroeiden, helemaal niet kende; de volkstuin. Ze waren direct verliefd.

Adrianne is architect en heeft een drukke baan. De tuin staat voor haar dan ook voor stressreductie. Het is heel belangrijk voor haar om uit je gedachten te komen, een soort meditatie. Soms als ze bezig is in de tuin, stopt ze niet en gaat door tot na het donker. Haar familie weet dat, ze lacht. “De kinderen zijn gewend om niet op tijd te eten.” De tuin zorgde ervoor dat ze het huis kon ontvluchten, en tijd had voor zichzelf. De kinderen kunnen zichzelf er goed vermaken, zelfstandig spelen, rond fietsen, vrienden maken en logeerpartijtjes.

Ze herinnert zich de eerste nacht die ze op de tuin doorbrachten, op luchtbedden die lek waren. Er kwam water binnen door gebrek aan dakgoten, het stormde, maar het was een fantastische nacht, met bliksem en donder. ‘De kinderen vonden het geweldig spannend, die zijn vanaf toen verliefd geworden op die rauwe en onverwachte natuur. “Mijn dochter bestempelt zich door de tuin, nu als natuurmens”.

Adrianne maakt graag gebruik van de gemeenschap op de tuin en heeft er interessante mensen leren kennen die geen architect, muzikant of van school zijn. Het is een brede sociale kring geworden die belangrijk voor haar is. “Toen ik zonder familie en vrienden naar Nederland kwam op mijn dertigste, miste ik hen.” Het is belangrijk om dit soort plekken, waar je gratis of met weinig middelen makkelijk in contact kan komen met anderen, te behouden.

Foto: © Mark Engelen

Raadsleden en wethouders ontvangen wekelijks een andere human per ansichtkaart en samen met de raamposters zijn we goed zichtbaar in de stad deze weken. 

• 

• 

• 

• 

• 

“Wij zaten samen nog in de buik van mama toen zij en papa deze tuin kochten. Ze woonden op een bovenwoning en wilden ons toch een buitenleven kunnen geven.” De tweeling Sara en Anna van 13 jaar is opgegroeid op SNV. Wonend in een bovenwoning in Rotterdam West kwamen ze als pasgeboren baby al op de tuin. Met twee babybedjes in het tuinhuisje kon het gezin er even uit zijn terwijl het toch alle voorzieningen binnen handbereik had. Met ieder jaar dat ze ouder werden, werd het tuincomplex een stukje groter voor ze. “De eerste jaren stond er nog een doolhofje van struikjes in onze tuin van de vorige eigenaar, daar kropen we dan doorheen. Hoe ouder we werden, hoe kleiner dat doolhofje leek en hoe meer we ons bewogen over het hele SNV terrein.” Het feit dat iedereen elkaar kent, maakt dat SNV soms aanvoelt als een dorp volgens de tweeling. Je let op elkaar en elkaars kinderen, helpt elkaar met tuinieren maar ook met andere zaken sta je voor elkaar klaar.

Ze leerden er lopen en fietsen en ieder kinderfeestje werd op SNV gevierd, met speurtochten over het hele terrein. In de lente en zomer slaapt het gezin ieder weekend op de tuin. Praktisch iedere dag gaan ze vanuit school direct naar de tuin, het is net zozeer hun thuis als de woning in West. Sara: “We hebben ons echt ontwikkeld hier. We hebben veel geleerd over de natuur, maar juist ook over omgaan met mensen van alle leeftijden en achtergronden. Het is daarom ook zo verdrietig en zonde als de tuin verdwijnt voor al die kleine kinderen die op SNV in alle rust kunnen opgroeien.”

Ze wonen, tot de oplevering van een nieuw huis, in een tijdelijk huurwoning met achtertuin. “Onze ouders beloofden ons lang geleden dat als we ooit een achtertuin kregen, we een konijn mochten. Daar hebben we ze aan herinnerd.” Het meest bijzondere aan SNV vinden ze de rust. Anna: “Als je het hek doorkomt dan is het gelijk rustig en ben je middenin de natuur, alsof de drukte van Rotterdam niet bestaat. Rondom ons woonhuis is het nooit stil. Deze zomer bleven we voor het eerst alleen met vriendinnen logeren in een tentje in de tuin. Dat was spannend maar ook heel vertrouwd, want iedereen kent iedereen.”

Foto: © Mark Engelen